شاد زی

امروز با فرانک رفتیم اوپارک! 

داشتیم از سمت سرسره چپ به راست حرکت می‌کردیم که همزمان جفتمون به فکر ج‌.ا افتادیم. انگار که ترومای مشترکی داشته باشیم! ترومای مرگ و غم.

 بادیدن حال خوب آدم‌ها یاد غم و غصه افتادیم. داشتیم به نداشتن‌های تحمیلی فکر می‌کردیم، از معدود بودن امکانات شادی، تا محدودیت در شادی و از همه بدتر طبقاتی و گرون بودن شادی! 

به ما خیلی خوش و شاد گذشت، اما غم و کسرهای نمایان ولمون نمی‌کنه! چطور مغز رو خاموش کرد و‌چشم رو‌ بست؟